
Op deze trekpaardenboerderij nemen z’on twintig
zaware paarden (waaronder percherons, bretonse trekpaarden en cobs)
deel aan een interessante paardenshow, met spannen, voltige en dressuur
aan de lange teugel. Bekijk ook de collectie door paarden getrokken
landbouwwerktuigen, de smederij en de zadelmakerij. Regelmatig worden
tochten met paard en wagen georganiseerd, en ook boerenmaaltijden.
Rijd in de reichting van Bagoles de l’Orne via Lessart
(D235).
Even voobij Juvigny verrijst links een ommuring van een landgoed. Sla
vlak voor de muur links af.
Paerdenshow (spannen, voltige, dressur) – van half juli tot
eind aug : wo, do, za, zon – en feestd. Om 15.30 u ; rest
vanhet jaar : raadpleeg de website - €10 (5-12 jaar
€5) – lunch mogelijk op de boerderij), wel
reserveren.
Vandaag in Frankrijk zijn er niet meer grote aantallen trekkingspaarden. Tot 1950 nummerden zij bijna 3 miljoen, maar nu zijn er minder dan 20.000. Sommige rassen, zoals Trait du Nord of Boulonnais, produceren minder dan 200 foals een jaar en zijn om totaal te verdwijnen in gevaar. Door vergelijking, 800 zijn foals Percherons geboren elk jaar en het cijfer voor foals van de Breton is jaarlijks meer dan 5000.
Wanneer verkocht bevelen de trekkingspaarden zeer geen hoge prijzen. De vleesindustrie controleert het betaalde bedrag en nu dagen in minder Frankrijk en minder paardvlees wordt verbruikt. 80% wordt ingevoerd, hoofdzakelijk uit Polen, Argentinië en de Verenigde Staten. Amerikaan werkelijk zoals hun paarden maar zij zouden niet hen willen eten zodat verzenden zij het bevroren vlees naar ons!
Wanneer zes maanden oudfoals worden verkocht, strekt de prijs zich van 700 uit tot 1000 euro, hoewel zij af en toe een lager bedrag halen. De mensen die paarden om aan prijzen als deze kweekten te verkopen staan niet hun fortuin te maken op het punt... Sommige paarden, zoals die leidden om in een team worden uitgerust op, voor een hogere prijs verkopen, 20.000 Franken zeggen. Nochtans, is het niet gemakkelijk om of de paarden of de kopers voor dit type van transactie te vinden.
There are some countries, especially Germany and Japan, who buy horses from France.
Hier in Frankrijk beginnen wij om paarden voor het zelfde werk opnieuw te introduceren, maar bij het heden zijn slechts ongeveer 100 paarden aangewend in onze bossen terwijl in Duitsland meer dan 10.000 in gebruik zijn. De Duitsers hebben het probleem door de verrichting van gemotoriseerd materiaal in de meeste bossen te verbieden opgelost.
Er zijn enkel een paar landen naar wie de trekkingspaarden en daar in niet een grote toekomst voor deze dieren worden uitgevoerd. Bij La Michaudière, werken wij eigenlijk met 30 paarden van drie verschillende rassen:

Over Frankrijk kunnen negen rassen van het werkpaard worden gevonden. In het Juragebergte kunt u Comtois, één van de twee rassen zien die de aantallen beduidend verhogen, terwijl een ander ras, Auxois slechts 150 geboorten per jaar registreert. In het Oosten van het land u paarden vindt Ardennais, is het Noorden naar huis aan de Trek du Nord en Boulonnais, in het westen Percherons, Maïskolven Normands, Bretons, en tenslotte de Trek Mulassier, het meest bedreigde ras met minder dan 50 geboorten per jaar.
Vandaag in Frankrijk vindt men meer en meer werkende farriers. Eerder er was een periode van ongeveer 30 jaar toen niets werd opgeleid, maar nu zijn er duizenden paarden (raspaarden, vrije tijdspaarden...) in elk Ministerie en een stijgende behoefte van farriers. Er zijn ongeveer 150 tot 200 farriers die per jaar wordt opgeleid en spoedig er zal een overschotlevering in Mayenne, de Orne, het Kanaal en Calvados zijn. Één reeks schoenen voor deze trekkingspaarden kost ongeveer 400 Franken en duurt 45 tot 60 dagen.
Er zijn twee methodes om te schoeien. Ten eerste de Engelse methode, waar farrier de hoef horse's houdt en ook de schoen past. Voor trekkingspaarden is het beter om twee mensen te hebben. Dit tweede systeem impliceert één persoon die de hoef en andere het zetten houdt de schoen.
In vergelijking met farriers, hier in Frankrijk leiden wij niet meer genoeg uitrustingsmakers op. Er is een school in Haras du Pin, maar de uitrustingen worden vaker wel dan niet gemaakt in India of Pakistan waar de kosten van handarbeid van minder overweging zijn. Een kraag die in Frankrijk wordt gemaakt wordt getaxeerd bij 700 euro terwijl een kraag van de kalfshuid in India, 150 euro maakte. Al deze paarden blijven in openlucht door de jaren. Tijdens de winter worden zij gezet in paddocks waarin de koeien hebben geweid. Zij eten hooi evenals gerst en haver.